ارزش طالب علم

رسول اکرم(ص) ميxadفرمايند: «مَن کان في طلب العلم کانت الجنّة في طلبه»؛ کسي که در طلب علم و دانش باشد در واقع بهشت و جنت طالب اوست. کسي که طالب علم باشد به قدر و منزلتي ميxadرسد که بهشت خواهان و طالب او ميxadشود، البته اين علمي که در اينجا گفته شد که طالب آن مطلوب جنت است علم حقيقي و معرفت واقعي است نه صرف ياد گرفتن اصطلاحات علمي، البته ياد گرفتن اصطلاحات علمي مقدمه است براي آن معرفت حقيقي، علم واقعي و معرفت حقيقي در دائره تنگ اين الفاظ و اصطلاحات نيست، چه بسا کسي اين اصطلاحات و الفاظ را بداند و در دائره آنها گرفتار شود اما به علم حقيقي و معرفت نرسد، علم حقيقي همان است که خداوند ميxadفرمايد: «إنما يخشي الله من عباده العلماء» [1] ؛ علم واقعي و حقيقي علمي است که موجب خشيت الهي بشود و آن معرفتي که در دل انسان خشيت و خوف نسبت به خداوند متعال ايجاد کند معرفت حقيقي محسوب ميxadشود. بندگان عالم و با معرفت هستند که از خداوند خشيت دارند؛ يعني اگر کسي دهxadها کتاب بنويسد و سالxadها در بين مردم به عنوان عالم و دانشمند مطرح باشد اما اين علم موجب خشيت الهي در او نشود از علماء حقيقي محسوب نخواهد شد، آن کسي که طالب علم حقيقي باشد بهشت طالب اوست، کسي که يک ساعت تفکرش برابر با سالxadها عبادت عابد است عالم حقيقي است، کسي که تفکرش باعث معرفت و خشيت او شود عالم حقيقي محسوب ميxadشود و کسي که به اين درجه از معرفت برسد شايسته جنت است و بهشت براي انسانxadهاي با کمال و با معرفت بنا شده و منتظر چنين انسانxadهايي است، پس طلب علم و معرفتي که خشيت الهي را در پي داشته باشد باعث ميxadشود که انسان به درجهxadاي از ارزش و رتبه برسد که زمين خاکي و عالم مادي براي او تنگ و تاريک است و بايد در جنان سُکني گزيند، وقتي انسان از حدود عالم ماده بالاتر رفت و به عالم ملکوت سير کرد شايسته اقامت در بهشت خواهد شد و بهشت انتظار چنين انسانxadهايي را ميxadکشد، اگر ميxadخواهيم اهل بهشت باشيم و در جنت داراي مقامات باشيم بايد اين معرفت را در خودمان بيشتر کنيم، منظور از جنتي که در اين روايت به آن اشاره شده جنت الاعمال است وگرنه خداوند متعال جنات متعددي دارد بهشت حور و انهار و... جنت الاعمال است، ما يک جنت الاخلاق داريم، جنت الصفات داريم. پس اين شايستگيxadها وقتي براي انسان حاصل ميxadشود که علمي که موجب خشيت الهي است در او ايجاد شود.